همه می شناسیمش؛ همو که با شکوه مهرش عشق را معنایی دیگر می بخشد و قلبش وسعت بی انتهای صبر و مهربانی است و شانه های پرصلابتش مأمن مهر و صفا، و چشم های پرفروغش سرچشمه احساس و گذشت است. مادر، مهر کیشی است که با شمع وجودش به محفلمان روشنی می بخشد و با گلخند محبت اش رنگ غم را از چهره مان می زداید و تبسمی از شادمانی بر دل هایمان می نشاند و با دستان پر سخاوتش، چتری سایه گستر ساخته است تا هیچ سختی را حس نکنیم. او به را ستی تندیس همه خوبی هاست.

حقیقت همون چیزی هست که همگی به دنبالشیم
ولی واقعیت همون چیزی هست که همه بهش میرسند . .

.خدایی را که به اجبار به یاد آوری بی اختیار فراموشش خواهی کرد . .

.نباید اجازه بدهیم روحمان به وسیله افسوس و پشیمانی ساییده شود.

.طولانی ترین قصه های پرغصه نیز ، بالاخره به پایان خواهند رسید
با چشمانی پر امید ، صبری لازم است
هیچ آسمانی نیز همیشه ابری نخواهد ماند . . .